God save Mezzo*

Geçenlerde Mezzo isimli güzide kanalda Prix de Lausanne adlı balenin "wonder kid"leri arasından en "wonder kid"leri seçen ve de onlara babalar gibi burslar veren, veriştiren yarışmanın 2004 yılında yapılanını tekrardan yayınladılar. Bendeniz de bunun hepsini baştan sona izledim (sanki marifetmiş gibi hemide bale icra etmemek bir yana kendisinden hiçbir şey anlamıyor olmama rağmen). Üstelik dansçıların görünümlerine ve uyruklarına göre çifte standart uygulamak suretiyle gördüğüm herhangi sıradan zarif harekete taparaktan yaptım bunu. Neden böyle garip bir huyum var anlamıyorum fakat böyle profesyonelce hazırlanmış bir gösteriden ziyade, perde arkasının ne bileyim dansçıların provalarının, çalışmalarının vs. açık ve de seçik halka sunulması daha çok ilgimi çekiyor. Herhalde kısa bir süre için bile olsa kendimi onlardan biri sanmama, gerçekten de o sınıflarda onlarla dans edebiliyor olduğuma inanmama neden olduğu için. Çok hoşuma gidiyor yahu. Hani şu an bir selena, bir acemi cadı gelse, "küçüklüğüne döndürcem seni, ne olmak istersin?" dese, kaşlarımı yukarı doğru kaldırarak emrahvari bir tavırla "abla ben hep balerin olmayı istedim, beni balerin yap ablacığım" derdim (insan kardeşiyle televizyon karşısında fazla zaman harcayınca böyle zütlere inanıyor işte).
Neyse efendim şu bale hadisesi benim içimde bir ukte olmaya hala devam ediyormuş, ben bugün bunu anladım. Aah, ah!
Bu arada yarışmadaki favorim Joseph Caley şu an Birgmingham Royal Ballet'de bir soloist, kendisine buradan tebriklerimi iletiyorum (aşlece beğenip, izliyoruz mesajı vermek).
* God save Prix de Lausanne too, ehemm aaa and the Queen of course.
K.